EVETLERİMDEN YORULDUM.

Merhabalar

Ben akıllı gibi geçinen fakat kendini ezdirmekten bıkmayan, iflah olmaz bir aptalım.
Ne güzel kötülüyorum kendimi değil mi?

Çoğu kinin vardır böyle herşeye evet, tamam, hallederim, sorun yok diyen tarafları. Aptalsın, aptalım, aptal o zaman.

Yıllardır kendimi ezdirmekten başka birşeye yaramadığını düşünüyorum bu huyumun.
Patronumdan nefret ediyorum.

Yaklaşık 15 yıldır kendisiyle çalışıyorum. İlk işyerim diyebilirim. Aile gibi olduk (ben kendisinin ve ailesinin istediğini yaptığım  sürece). Tamam herşeyi onların yanında öğrendim, fakat karşılığını fazlası ile ödedim. Çalışmam ile herkesten daha fazla sadakatim yüzünden bir çok kişiyi de karşıma aldım.Patronuma kötü olan herkese bende kötü oldum. ondan ve ailesinden daha çok düşündüm işyerimi .

Zaman geldi evlendim, yuva kurdum. Hala aynı yerdeyim, hala büyük özveri ile çalışıyorum. Üstelik en az 2 kişinin yaptığı işi yaparak yeri geldiğinde sağlığımdan ödün vererek.
Takıntılı bir insan olup çıktım.Evimden çok iş yerini düşünmem çevremdekileri rahatsız etmeye başladı.
 İşin özü ben huzursuz bir ortamda bulunamıyorum. Konu benim ile alakalı yada alakasız farktemez bir sorun varsa çözmek için herşeyi yaparım.

Nasıl kurtulacağım ben bu huyumdan bilmiyorum.
Çözemedim yıllardır.
17 yaşımdan bu yana çalışıyorum. Başlarda öğrenme amacı ile ve geçim sıkıntısı yüzünden her şeye evet diyerek başladım yanlışlara. Annemin her zaman beterin beteri vardır demeleri ile de kopamadım. Ben herşeye evet dedikçe yaptığım herşey üstüme yapıştı zamanla.
Görevim oldu hepsi.
Şimdi bir şeye hayır demek istediğimde de sen çok değiştin gibi zırvalıklar işitiyorum. Sorumluluktan o kadar yoruldum ki artık kendi yapmam gereken işlerde de geriledim.
Herşeye yetişmekten asıl olan işlerimi aksattım. şimdi işi bırakayım desem 4 ay önceden çıkamam. biriken işlerimin izahını da yapamam ayrıca bunca yıllık emeğim var nasıl bırakıp gideyim.
Biliyorum herşey iş demek değil. Anlayana ama değil mi?

Hadi bir kuvvet gelsin de bana çıkayım bunların içinden...